Het verhaal van een verloskundige: de mooiste bevalling uit mijn carrière

“Ga je dat wel kunnen, je eigen neefje? Wat als het moeilijk loopt?” vroegen mensen me regelmatig.

Ik glimlachte die vragen weg, vol vertrouwen in het team waar ik deel van mag uitmaken. Het verloskwartier is mijn tweede thuis, mijn collega’s mijn tweede familie, en na al 9 jaar als verloskundige te hebben doorgebracht in deze verloskamers dacht ik veel soorten spanning en emoties wel al eens gevoeld te hebben. Maar dan had ik uiteraard jou nog niet ontmoet!

Het werd om medische redenen een inleiding, en zoals het inleidingen betaamt, vroeg die heel wat tijd. Je maakte het ons niet makkelijk. Je liet ons met je hartslag geregeld merken dat je die contracties toch niet zo geweldig vond en het indalen verliep moeizaam. Ondanks de acrobatische houdingen die ik je mama liet aannemen, weigerde je eerst elke vorm van samenwerking met de zwaartekracht, en met ons. Als het aan jou had gelegen, had je gerust nog even willen blijven zitten waar je zat. Gelukkig bleef je mama onverstoorbaar, alsof ze nooit iets anders had gedaan, en deed je papa waar hij het best in is, namelijk uitstralen dat alles altijd goed komt.

Toen de nacht opnieuw viel, besloot jij uiteindelijk tóch dat het misschien tijd was om je entree te maken. Je mama deed ook het persen alsof ze hier al jaren voor had getraind, maar jij gaf al snel aan dat je er genoeg van had.

De baby is de baas hadden we gezegd? Dat had jij gehoord. Het was voor jou genoeg geweest en dat liet je hartslag duidelijk merken. De gynaecologe hielp jou, je mama én de zwaartekracht met een zuignapje in de juiste richting, waarna ik jou verder op de wereld mocht helpen. 

Jouw vele koprollen tijdens de zwangerschap hadden jou een paar sierlijke rondjes in je navelstreng bezorgd, en na het ontwarren had ik ineens een wondermooi maar ook wel stil en bleek hoopje liefde in mijn handen.

Het was al snel duidelijk at je toch wel even wat hulp nodig zou hebben. Ik had dit scenario wel al eens afgespeeld in mijn hoofd vooraf, en hoewel de tante in mij “huilen, nu!” wou roepen, zei mijn verloskundigestem bijna onbewust dat ik jou gewoon eventjes zou meenemen om je te helpen met ademen, en dat alles hélemaal goed zou komen. 

Het leek voor mij een stuk langer te duren dan het was, maar na enkele minuten en wat hulp bij het eerste ademhalen was het daar dan eindelijk, jouw fijne piepstemmetje dat sinds dat moment mijn lievelingsgeluidje is.

Jouw geboorte was niet de droombevalling die ik je ouders en jou had toegewenst, maar jij bent wél de droombaby die ze verdienden.

Terwijl jij nu ruim een half jaar later naast me zit te brabbelen alsof je het hele verhaal liever zelf zou willen vertellen, schrijf ik dit neer. 

Heel dankbaar. Voor jouw mama en papa, en het blind vertrouwen dat ik van hen kreeg. Het was intens, maar tegelijk ook het mooiste gevoel dat ik mocht ervaren. Voor de lieve artsen in wie ik het volste vertrouwen had. Voor de allerbeste vriendin en collega verloskundige, die mee haar hoofd brak over houdingen, hartslagpatronen én het allemaal op beeld wist vast te leggen, zelfs als ze daarvoor zelf ook acrobatische houdingen moest aannemen.

Maar bovenal dankbaar voor jou, liefste Odiel, omdat je tijdens die koude winternacht ineens de zon liet schijnen, en daar sindsdien nog geen moment mee bent opgehouden. En omdat je me liet zien dat zelfs als alles nét even anders loopt dan ik het in mijn hoofd heb gepland, het toch precies zo hoort te zijn.

Het was soms zenuwslopend spannend, maar tegelijk ook wonderbaarlijk mooi. En ik had er voor geen geld van de wereld ook maar één seconde van willen missen.