Stel je dit eens voor: het is 2:00 uur ’s nachts en je baby is klaarwakker. Misschien huilt hij weer, of misschien staart hij je gewoon aan met zijn heldere, alerte ogen. Je kijkt naar dat kleine gezichtje en vraagt je af waarom niemand je heeft verteld dat het zo zou zijn.
Wat doe je verkeerd? Ben jij de enige ouder ter wereld die zich zo voelt?
Heb jij ook veel nachten zoals deze gehad? Want eerlijk gezegd, mijn nachten zagen er precies zo uit om 2:00 uur.
Toen ik opgroeide, vertelden mensen me vaak dat ik een geweldige moeder zou worden. Ik was empathisch, zorgzaam en gaf veel om anderen. Daardoor dacht ik dat het moederschap vanzelf zou komen.
Toen ik er voor het eerst achter kwam dat ik zwanger was, waren mijn man en ik ongeveer tweeënhalf jaar getrouwd en we waren pas 22 jaar. In het begin was ik bang. Maar de bemoedigende woorden van de mensen om mij heen herinnerden me eraan dat ik gemaakt was om moeder te zijn en dat het me goed zou afgaan.
Tijdens mijn zwangerschap voelde ik me hoopvol en enthousiast. Ik stelde me het leven voor dat voor ons lag. Toen mijn zoon uiteindelijk werd geboren, voelde het alsof mijn hart drie keer zo groot werd. Toen ik in zijn ogen keek, zag ik zijn hele toekomst voor me. Eerste stapjes. Sportwedstrijden. Ongemakkelijke tienergesprekken. Diploma-uitreikingen. Ik kon niet wachten om zijn leven te zien ontvouwen.
Alles begon te veranderen toen ik Oei, ik groei! ontdekte.
Ik leerde over de verschillende sprongen die baby’s doormaken wanneer hun hersenen zich ontwikkelen en hun wereld groter wordt. Plotseling kregen die wakker-momenten om 2:00 uur ’s nachts betekenis. Mijn baby deed niet moeilijk. Hij groeide, leerde en maakte enorme ontwikkelingsstappen door.
Dat inzicht veranderde mijn perspectief volledig. In plaats van me verslagen te voelen, begon ik die moeilijke nachten te zien als tekenen dat mijn zoon zich vlak voor mijn ogen ontwikkelde.
Terwijl ik dit schrijf, is mijn zoon nu negen maanden oud en slaapt hij ’s nachts door in zijn eigen bedje.
Wanneer ik via de babyfoon naar hem kijk, zie ik hoeveel we allebei zijn gegroeid. Tijdens de eerdere sprongen dacht ik echt dat de slapeloze nachten nooit zouden eindigen. Nu begint hij te kruipen, zit hij zelfstandig, speelt hij alleen en ontdekt hij nieuwe smaken.
Tegelijkertijd groei ik ook. Ik slaap weer. Ik leer op mijn gevoel te vertrouwen. En langzaam maar zeker begin ik trots te worden op de moeder die ik ben.
Het moederschap bleek totaal anders te zijn dan ik had verwacht. Het is moeilijker dan ik dacht, maar ook betekenisvoller dan ik ooit had kunnen voorspellen.
Het is mooi. Het is uitputtend. Het is wonderlijk.
En ik ben trots op mezelf dat ik me door de strijd van 2:00 uur ’s nachts heen heb geslagen, want ze hebben me gebracht waar ik nu ben.
Nu probeer ik elk moment vast te houden, wetende dat het niet altijd zo zal zijn.
Wil je graag voorbereid zijn wanneer een sprong zich bij jouw baby aandient? Schrijf je gratis in voor onze sprongenwekker en ontvang altijd een melding wanneer een sprong gaat beginnen!
