Als de liefde voor je baby moet groeien

Geschreven door Noortje.

Moeder worden was altijd mijn grootste droom. Na ziekenhuisbehandelingen – vanwege mijn PCOS – was het eindelijk zover: ik was zwanger van een meisje! De eerste helft van mijn zwangerschap was pittig. Ik was moe, misselijk en voelde me regelmatig somber – klachten die ik in het verleden ook heb gehad. Na 20 weken ging het beter. Maar door een voorliggende placenta voelde ik haar zelden en had ik geen band met de baby in mijn buik. Dat maakte me bang, want wat als ik niets voor haar zou voelen? Ik sprak mijn angst uit naar vriendinnen die al moeder zijn. Zij zeiden allemaal: “Wacht maar, zodra ze op je borst wordt gelegd, voel je een explosie van liefde.”

Toch bleef dat gevoel de eerste weken aanhouden. Als ik haar knuffelde of naar haar keek, voelde ik niets. Ik ervaarde vooral ongeloof: ‘die baby die daar ligt is mijn dochter’. Soms kwam het extra hard binnen dat ik niets voelde, dan huilde ik bij mijn vriend uit, hij is een enorme steun geweest. Ik wist: ik moet hierover blijven praten, anders wordt het erger. Ik ging lezen en ontdekte dat zóveel moeders dit doormaken maar zich schamen en het niet delen. Als mensen vroegen of ik op een roze wolk zat, zei ik eerlijk: “Nee. Ik vind alles vooral overweldigend en voel nog geen band en dat maakt me verdrietig.” Het maakte me niet uit wie het vroeg. Ik dacht vooral: “Als hier zo weinig over gesproken wordt, moet daar verandering in komen”. Het zorgde ervoor dat sommige moeders ook durven te delen dat zij hetzelfde ervaarden.   

Het lezen en erover praten met anderen hielp mij enorm, na 4 weken begon het gelukkig te veranderen. Nu voel ik een onvoorwaardelijke liefde en kan ik met de grootste glimlach ooit zeggen: ‘zij is mijn wereld’.

Geschreven door Floortje

Zwanger zijn van je eerste kindje is een cocktail aan onzekerheid, gelukzaligheid, (gezonde) spanning en ongevraagde adviezen. Ik heb tal van verhalen aangehoord hoe moeders verliefd waren op hun ongeboren kindje, dat dit gevoel alleen maar sterker werd op het moment van de geboorte.

Ik heb dat altijd een raar fenomeen gevonden, hoe kan je nou verliefd zijn op iemand die je nog nooit gezien hebt? De hele zwangerschap vond ik een abstract proces en verwachtte er dus ook niet al te veel van.

Het laatste weekend voor mijn zwangerschapsverlof zijn we een weekend weg met schoonfamilie. De terugweg verliep even anders dan verwacht. Ik werd namelijk bij een tankstation langs de snelweg opgehaald door de ambulance en met hevige bloedingen naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis gebracht.

Niet snel na de opname begonnen de weeën en rond 02:45 mochten we onze zoon Dexter met 36 weken al ontmoeten. Gek genoeg voelde hij vertrouwd – alsof ik hem altijd al gekend had. Mijn hart werd ineens vier keer zo groot en ik dacht aan het moment dat ik zwijgend en sceptisch luisterde naar de verhalen over de ongekende liefde zodra je baby geboren is.

Ja, liefde op het eerste gezicht bestaat toch echt.

Je denkt dat je niet meer kan houden van je kind dan je al doet, maar niks blijkt minder waar. De liefde groeit mee met je kindje. En zo ook voor ons de wens naar een tweede kindje.

Enigszins onzeker begonnen we aan het nieuwe avontuur en mochten we onze dreumes uit gaan leggen dat hij een zusje zou gaan krijgen. Het is lastig uit te leggen, maar een tweede zwangerschap is op alle fronten anders en hetzelfde tegelijkertijd: alle gebeurtenissen hebben dezelfde tijdlijn en toch ervaar je het weer anders.

Deze dame liet – in tegenstelling tot haar broer – iedereen op haar komst wachten. Met de wetenschap dat alles anders kan lopen, bleven we deze keer thuis.

De dag brak aan dat ik 40 weken zwanger was, er waren (nog) geen tekenen van haar komst. Mijn zusje kwam op visite, we bestelden pizza en kletsten. Niet lang nadat de pizza werd bezorgd mocht de verloskundige komen omdat de weeën waren begonnen, snel toenamen en binnen twee uur onze dochter Ariel thuis geboren werd.

Gek genoeg overspoelde me dit keer geen sterke gevoelens van liefde, maar vooral een enorme opluchting dat de zwangerschap en bevalling erop zat. Begrijp me niet verkeerd, ik was gelijk dol op dat kleine meisje maar het gevoel alsof je elkaar al kent was simpelweg niet aanwezig.

Er gingen een aantal weken voorbij en onzekerheid trof me. Ik had het al eerder meegemaakt, waarom voelde dit zo anders? Tot op de dag van vandaag kan ik het niet verklaren, maar er kwam een moment dat ze naar me keek, alles om me heen stil werd en ik dacht: “ik ken jou”.

Geschreven door Anne

Toen mijn zoontje geboren werd, dacht ik dat ik meteen overspoeld zou worden door liefde. Dat vertelde iedereen me toch: “Als je hem voor het eerst ziet, dan weet je het gewoon.” Maar toen ik daar lag, met hem op mijn borst, voelde ik vooral verwarring. Ik keek naar hem, zag zijn kleine gezichtje, zijn handjes… maar het leek alsof ik naar iemand anders hun baby keek. Alsof het niet mijn kind was. Alsof ik nog moest beseffen dat hij er écht was.

Die eerste weken voelde ik mij vreemd. Natuurlijk zorgde ik voor hem: ik voedde hem, verschoonde hem, wiegde hem als hij huilde. Maar diep vanbinnen miste ik iets. Dat ‘wauw-gevoel’, die intense band, die pure verliefdheid waar iedereen over sprak… ik voelde het niet. En dat maakte me onzeker. Was er iets mis met mij als mama? Was ik ondankbaar? Waarom voelde het niet meteen juist?

Ik durfde het aan niemand te zeggen. Ik glimlachte naar de buitenwereld, vertelde dat alles goed ging, terwijl ik vanbinnen worstelde met schuldgevoelens. Ik voelde me slecht omdat ik niet dat onmiddellijk moedergevoel had waar iedereen zo zeker over was. Maar ik bleef zorgen. Bleef dicht bij hem, ook al voelde het soms als ‘werken’ in plaats van verbinden.

En toen, plots, na een paar weken… veranderde er iets. Ik weet nog dat hij op mijn borst lag te slapen, zijn hoofdje rustte precies goed, zijn ademhaling ging rustig op en neer. Ik keek naar hem en voelde een warme golf door me heen gaan. Tranen sprongen in mijn ogen. Dít was het. Dat gevoel waar iedereen het over had. Alsof iets eindelijk op zijn plaats viel. Alsof mijn hart zachtjes openging.

Vanaf dat moment begon ik het te voelen, steeds sterker. Niet alleen een verantwoordelijkheid, maar liefde. Echt diepe, moederliefde. Ik begon verliefd op hem te worden: op zijn lachje, zijn blik, de manier waarop hij zich vastklampte aan mijn trui, hoe hij zich veilig voelde bij mij. En ik voelde me voor het eerst echt zijn mama. Niet alleen in naam, maar met heel mijn hart.

Het heeft tijd gekost, en dat is oké. Soms groeit liefde in stilte. Niet iedereen voelt die band vanaf seconde één. En daar mag over gepraat worden. Er is niks mis met je als het bij jou anders gaat. Nu, als ik naar hem kijk, snap ik niet hoe ik ooit twijfelde. Hij is alles voor mij. Mijn hart, mijn thuis, mijn kindje.