Mijn onverwachte zwangerschap

Mijn partner Martijn en ik wilden graag een gezin en verlangden ernaar om het avontuur van het ouderschap aan te gaan, dus stopte ik met de pil. Het ontpillen duurde even en mijn cyclus was erg onregelmatig: terwijl een normale menstruatiecyclus ongeveer 28 dagen duurt, varieerde die bij mij van 20 tot wel 60 dagen. Er was geen touw aan vast te knopen.

Naast een zeer onregelmatige cyclus had ik ook vaak last van heftige PMS-klachten, zoals: extreme vermoeidheid, buik- en rugpijn, misselijkheid, gespannen borsten, stemmingswisselingen en een opgeblazen gevoel. Dit maakte me onzeker en in het kader van onze kinderwens begon ik me steeds meer zorgen te maken over mijn vruchtbaarheid en gezondheid. In overleg met de huisarts besloten we te onderzoeken wat de oorzaak kon zijn van mijn onregelmatige cyclus en de bijbehorende klachten.

Wat bijzonder en wat een wonder. Maar… hoe kon dit gebeuren? Dit soort dingen zie je toch alleen in films? Hoe kon ik zo op een verkeerd spoor zijn geraakt? Ik had toch negatieve zwangerschapstesten gehad? Ik was niet ziek. Nee, ik was een gezonde vrouw, maar wel zwanger! Een zwangere vrouw die al maandenlang een kerngezonde baby bij zich droeg. Zonder het te weten. De schok was enorm en traumatisch. 

Toch voelde ik me nog nooit zo gedragen als op dat moment. Zowel Martijn als onze familie en vrienden stonden massaal voor ons klaar. Binnen no-time hadden we babyspullen, kleertjes, stond het huis vol bloemen en bovenal een enorme hoeveelheid liefde en steun. 

Nog nooit eerder had ik zoveel emoties tegelijk gevoeld. Schaamte en schuld: hoe kon ik als vrouw niet doorhebben dat er al die tijd een baby’tje in mijn buik zat? 32 weken gemist… poef, gewoon verdwenen. Ik liep in maatje 36 bij de huisarts naar binnen en had na een week een hoogzwangere buik. Wat zouden mensen wel niet denken? Verdriet omdat ik ons kleine jongetje niet eerder had gezien. Rouw, omdat mijn zwangerschap me grotendeels was ontnomen. Maar tegelijkertijd ook verwondering en trots. Hoe bijzonder dat mijn lichaam dit gewoon gedaan heeft, zonder dat ik het wist, zonder enige controle of begeleiding. Mijn lijf had zeven maanden lang een perfect gezond kindje gedragen.

In alle hectiek besloot ik niet alleen praktische en medische hulp in te schakelen, maar ook mentale ondersteuning te zoeken. Via een coachingspraktijk voor moeders bereidde ik me in slechts acht weken mentaal voor op de bevalling en het moederschap. Het was veel, té veel in een te korte tijd. Maar toch ben ik ontzettend dankbaar dat ik die stap heb gezet. En bijna acht weken later hield ik onze prachtige, kerngezonde zoon in mijn armen. 

Een overweldigende golf van liefde en trots overspoelde me, en het voelde alsof hij er altijd al was geweest. Nog nooit had ik zoveel vertrouwen gevoeld als op dat moment. Van de ene op de andere dag was daar een diepe, onbeschrijfelijke verbinding met mijn baby. Alsof ik instinctief wist wat ik moest doen als moeder. Ik voelde me groots en krachtig, maar tegelijkertijd ook klein en kwetsbaar. Rouw en geluk bestonden ineens naast elkaar. Rouw om wat niet was geweest, maar bovenal een allesomvattend geluk om onze baby.

Een aantal maanden na de bevalling, zocht ik hulp in de vorm van imaginaire rescripting therapie. Destijds hielp dat me enorm. Maar een half jaar geleden, toen de wens voor een broertje of zusje begon te kriebelen, merkte ik dat er opnieuw stukken verwerking naar boven kwamen. Nu volg ik EMDR-therapie om mijn onverwachte zwangerschap op een dieper niveau te verwerken. En ik kan het iedereen aanraden: vraag om hulp als je het nodig hebt. Het is niet gegaan zoals ik vroeger had verwacht of gehoopt. Maar het is precies gegaan zoals het moest zijn. Dat zie en voel ik nu zo. En daar ben ik onwijs dankbaar voor.

Mocht je je in mijn verhaal herkennen en behoefte hebben aan contact, dan kun je me vinden op Instagram. Ik kom graag met je in contact.