Van huilbaby naar blije baby: de strijd tegen verborgen reflux

Ondanks dat ze al die tijd in mijn buik heeft gezeten is het de dagen er na wennen aan elkaar en elkaar (opnieuw) leren kennen. Logisch ook want Luna is nu voor het eerst buiten mijn buik en vanaf nu bezig met het ontdekken van deze wereld. Warm/koud, licht/donker, honger en moe.  Ze komt vaak, maar dat is normaal voor zo’n kleintje. Ze huilt ook veel, maar dat hoort er ook bij, zeggen ze. Als we haar bij ons dragen is ze stil en slaapt ze, als we haar neerleggen begint ze direct te huilen. Zo wandel ik dag in dag uit 8-jes in de woonkamer en (bij gebrek aan ruimte) een L-vorm in de slaapkamer. Mijn partner studeert met haar in de draagzak als het mij even te veel wordt. Ik ga van voeden naar troosten en weer naar voeden. Voor mijn gevoel wil ze veel meer drinken dan ik te bieden heb terwijl ze zoveel melk van me krijgt. Ze lijkt iets weg te willen slikken, pijn. We hebben een lactatiekundige laten komen maar zonder resultaat. Met heel veel pijn in mijn hart heb ik moeten stoppen met borstvoeding geven. Het voelde als falen.

Vier flessen, nieuwe verdikte melk en een driestandenspeen later en minimaal resultaat. We durven haar niet meer plat neer te leggen, alleen nog schuin. Met al deze aanpassingen behandelen we haar als met een zijden handschoen maar nog leek het niet te helpen. Ze heeft nog steeds pijn en het lijkt erger te worden. Van verschillende mensen hoorden we dat een osteopaat wonderen kan doen “ik had echt een ander kind daarna!” Na een bezoek aan de osteopaat merkten we wel iets van verlichting, ze was wat minder verkrampt, maar nog steeds huilde ze van de pijn. Mijn ouders schrokken er van hoe uitgeput wij waren en onze familie sprong extra bij zodat we af en toe even konden bijkomen.

Tot mijn partner met de buurvrouw sprak over onze zoektocht met de kleine. Ze herkende de symptomen en vertelde ons dat het best weleens een verborgen reflux zou kunnen zijn. Haar dochter had daar medicijnen voor gekregen en dat werkte gelijk. Dus wij gingen naar de huisarts. Moegestreden van alle tips wilden wij niet naar huis zónder medicijnen. Met in ons achterhoofd de stemmen van al onze tipgevers “je wil zo’n kleintje echt niet al aan de medicijnen hebben hoor!”. Maar de pijn die wij bij ons kind merken, voelde voor ons ook niet goed en zelf gingen we er ook aan onderdoor. De huisarts ging nog eens alle tips langs die wij reeds hadden geprobeerd en nam nog twijfelend het besluit ons de medicijnen voor te schrijven. Één week om te proberen, daarna weer terugkomen om te kijken hoe het gaat.

Twee dagen na het gebruik van de medicijnen kwam er een meisje met een stralende lach naar boven, een bikkel die niet snel huilt of pijn heeft. Dit meisje had al die tijd zó veel pijn gehad, dat ze haar mooie lieve karakter niet kon laten zien. Tranen van geluk. Tweeënhalve maand op zoek geweest, niet opgegeven en zo blij dat Luna nu pijnvrij door het leven kan gaan. 

Geregeld probeerden wij af te bouwen met de medicijnen maar elke keer kwam weer diezelfde pijn die bij ons ook telkens het gevoel van toen naar boven bracht. De huisarts vond het met 8 maanden toch te spannend en stuurde ons door naar de kinderarts, die ons weer geruststelde dat huisartsen nou eenmaal heel voorzichtig zijn (en terecht). Ze keek onze dochter nog eens van top tot teen na en concludeerde dat ze een hele vrolijke, tevreden en gezonde baby is: “echt hollands glorie”.

Vlak na haar eerste verjaardag lukte het om van de medicijnen af te komen. Soms heeft ze nog weleens wat oprispingen, maar verder is het een ontzettend vrolijk, gek, lief en ondeugend meisje dat constant (om zichzelf) lacht en die wel tegen een stootje kan!